احیا شدن جلبکهای ۷ هزار ساله در دریای بالتیک؛ گشایشی نوین در اکولوژی احیا, محققان آلمانی با موفقیت چشمگیری، توانستهاند سلولهای جلبک ۷ هزار ساله را که در لایههای رسوبی در عمق دریای بالتیک مدفون شده بودند، دوباره به زندگی بازگردانند. این دستاورد تاریخی، پیشرفت قابلتوجهی در حوزه اکولوژی احیا محسوب میشود که میتواند درک ما از تاریخ زیستمحیطی و تحولات زیستی در طول زمان را دگرگون سازد.
بر اساس گزارشی که از منتشر شده، این جلبکها هزاران سال در شرایطی کاملاً بینور و کماکسیژن بسر برده بودند، اما پس از احیا مجدداً قادر به انجام فتوسنتز، تولید اکسیژن و تکثیر شدند. قدمی بزرگ در علم اکولوژی احیا این کشف، گامی اساسی در پیشبرد علم اکولوژی احیا محسوب میشود. دانشمندان با مطالعه این موجودات زندهشده، امیدوارند دادههای ارزشمندی درباره شرایط زیستمحیطی گذشته دریای بالتیک و تغییرات زیستی آن کسب کنند.
نمونههای جلبک از عمق ۲۴۳ متری منطقهای به نام استخراج و احیا شدهاند. نتایج این پژوهش نه تنها درک بهتری از تحولات محیطی در هزاران سال اخیر را فراهم میکند، بلکه امکان رصد فرایندهای تکاملی و سازگاری موجودات دریایی در طول زمان را برای محققان میسر میسازد. تیم علمی با بهرهگیری از این جلبکها، قصد دارد پارامترهای اکولوژیکی گوناگون در ادوار گذشته — از جمله دما، شوری آب و سطح اکسیژن — را مدلسازی کرده و نتایج شگرفی استخراج نماید.
این رویکرد میتواند مبنای راهکارهای نوین برای حفظ و بازسازی اکوسیستمهای دریایی در معرض تهدید در آینده قرار گیرد. دریای بالتیک، مخزنی از حیات باستانی محققان تأکید دارند که این احیای موفق، میتواند ابزاری نوین برای بازبینی و آزمایش تحولات اکولوژیکی در دورههای مختلف تاریخی این دریا باشد.
سارا بولیوس، سرپرست تیم تحقیق، بیان کرده است که این جلبکهای احیاشده رفتار دقیقاً مشابه گونههای مدرن خود را نشان میدهند و در حال حاضر در حال تکثیر و انجام فتوسنتز هستند. تیم علمی معتقد است این موجودات میتوانند به عنوان مدلهای طبیعی برای رصد فرایندهای تکاملی و تغییرات زیستی در طول زمان عمل کنند. این تحقیق پایههای ساخت مدلهای دقیقتری از شرایط گذشته و پیشبینی روندهای آینده را فراهم میآورد.
امکان انجام آزمایشهای پرش زمانی در مراحل مختلف تکامل دریای بالتیک، محققان را قادر میسازد تا اثرات مستقیم تغییرات محیطی بر زیستگاههای دریایی را به طور تجربی بررسی نمایند. نتایج کامل این پژوهش در مجله علمی معتبر ISME منتشر شده است.
