«زیر آسمان شهر»؛ نوستالژی ماندگار و تلنگری جدّی برای احیای «۹۰ شبی ها»_خبرخوان

به گزارش خبرنگار فرهنگی ، دهه ۸۰ و اغاز ۹۰، دوران طلایی سریال‌های ۹۰ شبی در تلویزیون می بود؛ آثاری که توانستند با ترکیبی از طنز، دغدغه‌های اجتماعی و شخصیت‌های به‌یادماندنی، میلیون‌ها تماشاگر را ساعت‌ها پای صفحه نمایش بنشانند.

سریالی همانند «زیر آسمان شهر» به کارگردانی و بازی مهران غفوریان، یکی از نمادهای این سبک می بود که با سه فصل پربیننده و قصه‌هایی ساده و صمیمی، جای خود را در قلب مخاطبان باز کرد.

اکنون، بعد از سال‌ها، بازپخش این سریال فرصتی طلایی است تا مجدد نگاهی جدّی به «۹۰ شبی‌ها» بیندازیم؛ مجموعه‌هایی که احتمالا تلویزیون امروز به آن‌ها زیاد تر از همیشه نیاز دارد.

«زیر آسمان شهر» در دهه ۸۰ نه فقط یک سریال کمدی، بلکه یک اتفاق فرهنگی می بود؛ سریالی که حمید لولایی را به سطحی از محبوبیت رساند که کمتر فردی او را به این شکل می‌شناخت و بازیگران فرد دیگر همانند مهران غفوریان، بهروز خالی‌بند (بهروز پیرپکاجکی) و یوسف تیموری را به خانه‌های مردم آورد. داستان چند خانواده و افراد مختلفی که در یک آپارتمان زندگی می‌کنند، با ترکیب طنز و نگاهی اجتماعی، توانست مخاطبان را در سه فصل و به زمان ۹۰ شب همراه خود کند.

تیکه‌کلام‌های ماندگار «نه غلام»، سیلی‌های پرهیجان به فولاد و ماجراهای دلنشین بهروز، همه انها در دل مخاطبان حک شده‌اند. حتی وقتی که نقش فولاد از یوسف تیموری به مجید صالحی سپرده شد، در ابتدا با نقدهایی از سوی مخاطبان همراه می بود، اما با گذشت چند تکه و هنرنمایی صالحی، این شخصیت به خوبی جای خود را در دل بینندگان باز کرد.

این سریال از آن دست آثار است که نه تنها خاطره‌ساز شد، بلکه بستری برای یادآوری و تأمل درمورد ساختارهای اجتماعی و رفتاری ایران در آن زمان می بود.

مهران غفوریان که در جریان بیماری مرحومه ملکه رنجبر، بازیگر نقش همسر غلام، قول ساخت فصل تازه «زیر آسمان شهر» را داده می بود، اما این وعده عملی نشد و این مجموعه در همان سه فصل ماندگار شد.

اما تلنگر مهم ماجرا امروز است؛ وقتی که تلویزیون سپس از سال‌ها جدّیت در سریال‌سازی، به جستوجو احیای قالب‌های موفق و محبوب خود است.

سریال‌های ۹۰ شبی، به اختصاصی در ژانر طنز، تا این مدت بهترین و مؤثرترین ابزار برای جذب مخاطب و انتقال مطلب‌های اجتماعی‌اند. وجود چهره‌های کارکشته و آشنا همانند مهران مدیری، رضا عطاران، سیدجواد رضویان و سعید آقاخانی می‌تواند ضمانت‌کننده پیروزی پروژه‌های شبیه باشد.

اگر امروز «پایتخت» و برخی چندفصله‌ها بازگشته‌اند، چرا نتوانیم به همان اندازه نوستالژی ۹۰ شبی‌ها را احیا کنیم؟ یا دست‌کم با منفعت‌گیری از قالب و سبک آن‌ها، سریال‌های تازه و جذابی بسازیم که هم دلخوش‌کننده باشند و هم قضیه‌محور.

«زیر آسمان شهر» که اکنون بعد از سال‌ها به شبکه آی‌فیلم بازگشته، یادآوری می‌کند که طنز اجتماعی با آن سبک اصیل و ساده‌اش همیشه زنده و نیازمند احیاست.

بازپخش این سریال، علاوه بر این که فرصتی برای خاطره‌بازی فراهم می‌کند، می‌تواند تلنگری باشد برای مدیران تلویزیون تا به یاد بیاورند که بهترین راه جذب مخاطب، دقت به اصالت‌های هنری و احترام به سلیقه‌های قبل است؛ و در این بین، سریال‌های ۹۰ شبی می‌توانند بهترین الگو باشند.

انتهای مطلب/