سایه پدر در «پسران هور»؛ روایت فرزند شهید علی هاشمی از سریالی که تاریخ ناگفته را زنده کرد_خبرخوان

به گزارش ، دفاع مقدس، گنجینه‌ای از روایت‌های ناگفته است؛ قصه‌هایی که هر بار در قاب سینما یا تلویزیون به عکس کشیده خواهد شد، بخشی از تاریخ را زنده می‌کنند و بخشی دیگر هم چنان در سکوت باقی می‌ماند. سریال «پسران هور» یکی از همین کوششها است؛ تلاشی برای بازخوانی روزهای پر رمز و راز قرارگاه سری نصرت و یادآوری رشادت‌های شهید علی هاشمی. به همین بهانه پای سخن بگویید محمدحسین هاشمی، فرزند این فرمانده شهید نشستیم تا از نگاه او به این سریال و نسبت آن با پدرش بشنویم.

محمدحسین هاشمی، هنگامی از «پسران هور» می‌گوید، نگاهش پر از دو حس متناقض است؛ دلتنگی و دلگرمی. دلتنگی برای پدری که سال‌ها است کنارش نیست و دلگرمی از این که نام و یادش در قالب هنری مجدد زنده شده است.

او معتقد است هیچ سریال یا فیلمی نمی‌تواند همه حقیقت دفاع مقدس را به عکس بکشد، اما همین که «پسران هور» توانسته بخشی از آن روزها را روایت کند، برای او و خانواده‌اش مورد قیمت است. او می‌گوید: در تعداد بسیاری از لحظات سریال، سایه پدر را در بعد شخصیت‌ها حس کردم. نه در جزئیات کامل، اما در روحیه، شجاعت و نگاه به آینده، ردپای او مشهود می بود. صبر و ایمانش چیزی نیست که در یک کار نمایشی بگنجد، اما همین که یادش زنده شده، برای ما مغتنم است.

از منظر تاریخی نیز این تاثییر را جسورانه می‌داند و معتقد است: روایت قرارگاه سری نصرت کاری آسان نیست. موضوعی حساس و کمتر حرف های‌شده می بود و به نظرم سریال در کلیت وفادار ماند، هرچند همیشه جای کار برای دقت زیاد تر وجود دارد. مهم این است که این مسیر اغاز شده است.

لحظاتی از سریال اما برای او رنگ فرد دیگر داشت؛ لحظاتی که بغض سال‌ها را مجدد تازه می‌کرد. محمد حسین هاشمی گفتن می‌کند: هنگامی رزمندگان در سکوت و سختی دل به آب می‌زدند، ناخودآگاه به یاد پدرم افتادم. حسرت نبودنش همیشه با من است، اما دیدن این کوششها برای معارفه او و همرزمانش، تا حدی مرهمی بر این دلتنگی است.

وی ادامه می‌دهد: تماشای سریال برای مادر و خانواده هاشمی هم توانایی‌ای تلخ و شیرین بوده است برای مادرم سخت می بود. هر صحنه می‌توانست زخمی قدیمی را تازه کند، اما در عین حال دلگرم‌کننده می بود که ایثار و جهاد همسرش فراموش نشده و به نسل جوان معارفه می‌شود.

محمدحسین بر نقش بی‌بدیل هنر در انتقال مفاهیم دفاع مقدس پافشاری می‌کند: سینما و تلویزیون اگر با دقت و ضمانت کار کنند، می‌توانند تاریخ را از صفحات خشک کتاب بیرون بکشند و به توانایی‌ای زنده برای نسل جوان تبدیل کنند. این زبان عکس است که بیشتر از هر چیز بر آنها تاثییر می‌گذارد.

پیشنهادش به فیلم‌سازان دفاع مقدس روشن و ساده است: به خانواده‌ها، همرزمان و اسناد معتبر رجوع کنند. حقیقت جنگ آن‌قدر پر از قهرمانی و زیبایی است که نیازی به اغراق ندارد. اگر آثار آینده با همان شجاعت و جسارت پسران هور ساخته شوند، نسل‌های بعدی درکی درست‌تر و نزدیک‌تر از دفاع مقدس خواهند داشت.

او «پسران هور» را پلی می‌داند بین قبل و آینده: وجود شخصیت‌هایی همچون پدرم در آثار هنری فقط بازگویی یک خاطره نیست؛ پلی است برای ربط امروز و فردا. دفاع مقدس متعلق به همه مردم ایران است و هنر بهترین راه برای زنده نگه داشتن این میراث است.

انتهای مطلب/