سریال هایی که می توانند از تلویزیون پخش شوند اما تا این مدت نشدند!_خبرخوان

به گزارش خبرنگار فرهنگی ، در روزهایی نه‌چندان دور، برخی از مدیران ارشد رسانه ملی، از عزم جدّی برای ورود سریال‌های شبکه نمایش خانگی به آنتن تلویزیون سخن انها گفتند؛ قولهایی که گرچه پرطمطراق بودند، اما تا امروز در حد همان قولها باقی مانده‌اند، بین انبوهی از حرف های‌ها و نشست‌ها، آنچه غایب است، تحقق عملی این مطرح است.

پیمان جبلی، رئیس صداوسیما، در اردیبهشت ۱۴۰۲ صراحتاً خبرداد که سازمان آماده است برای آثار واجد شرایط، حتی حق پخش خریداری کند و در پخش و ترویج آنها شراکت کند. چند ماه سپس، در مهر ۱۴۰۲، از سوی ساترا نیز اخباری درمورد بازدید چهار سریال پلتفرمی برای پخش در تلویزیون انتشار شد. نام‌هایی همانند «سایه‌باز»، «فوفو مسافری از کامادو» و «مرداب» بین رسانه‌ها نقل شدند، اما سرنوشت هیچ‌کدام به آنتن نرسید.

حتی «سایه‌باز» که با تبلیغات رسمی روی شبکه خبر معارفه شد و در پلتفرم تلوبیون بارگذاری شد، نهایتاً به پخش عمومی از شبکه‌های تلویزیونی نرسید، یا سریال «آخرین دیدار» که به‌گفتن یک همکاری مشترک بین صداوسیما و برخی پلتفرم‌ها معارفه شد، پخش محدودی داشت و به‌جای آنکه نویدبخش فصلی تازه در همکاری‌های رسانه‌ای باشد، در همان اغاز کار متوقف ماند.

توانایی‌های نیمه‌کاره و پخش‌هایی که اتفاق نیفتادند

سابقه پخش سریال‌های خانگی از تلویزیون به اغاز دهه ۹۰ بازمی‌گردد. سریال‌هایی همانند «بالش‌ها»، «شوخی کردم»، «عطسه» و فصل اول «ساخت ایران» بدون حاشیه خاصی در صداوسیما نمایش داده شدند. ویژگی مشترک این آثار، تطابق کامل با استانداردهای صوری و محتوایی رسانه ملی می بود؛ از جمله طراحی لباس و پوشش بازیگران زن که مطابق قواعد پخش در تلویزیون می بود.

اما اکنون، با گسترش مرزهای ممیزی در فضای شبکه نمایش خانگی، تفاوت‌های فاحشی بین این دو فضا تشکیل شده است. آیا همین تفاوت‌ها، علت مهم عدم پخش سریال‌های تازه است؟ یا مشکلات فرد دیگر همانند نبوده است توافق‌های تجاری، عدم مطمعن متقابل یا نبوده است استراتژی اشکار در رسانه ملی، مانع تحقق این پروژه شده‌اند؟

از وعده تا حقیقت؛ تا این مدت فاصله هست

معاون سیما، محسن برمهانی در اظهارنظری اظهار کرده می بود که گمان پخش آثار نمایشی شبکه‌های خانگی از تلویزیون «زیاد زیاد» است، اما هم چنان «در حال بازدید و مذاکره» هستیم. این در حالی است که نزدیک به دو سال از اغاز این بازدید‌ها قبل است و خروجی ملموسی از آن دیده نمی‌شود.

او این چنین پافشاری کرده می بود که سازمان صداوسیما به‌گفتن رسانه‌ای فراگیر، باید به استانداردهای سخت‌گیرانه‌تری پایبند باشد؛ در حالی که پلتفرم‌ها، با دامنه مخاطب محدودتر، آزادی‌های بیشتری در شکل و محتوا دارند، بر همین مبنا، تا وقتی که سریال‌های پلتفرمی نتوانند با این استانداردها هم‌راستا شوند، همکاری پایدار و گسترده‌ای بین دو طرف محتمل به‌نظر نمی‌رسد.

چه سریال‌هایی می‌توانند از آنتن عبور کنند؟

از نگاه مدیران سازمان، تنها آثاری می‌توانند روی آنتن همراه شوند که «شاخصه‌های سلامت محتوایی» را داشته باشند؛ آثاری که با مطلب‌های فرهنگی و ارزشی منطبق با سیاست‌های رسانه ملی ساخته شده باشند، بر همین مبنا، سریال‌هایی همانند «فوفو مسافری از کامادو» که اختصاصی کودک و نوجوان است، یا «سایه‌باز» که فضای اجتماعی دارد، زیاد تر شانس پخش دارند.

سریال «مرداب» که در قالب درام معمایی ساخته شده و کارگردانی آن را فردی با سابقۀ فعالیت در تلویزیون به‌مسئولیت دارد، یکی از گزینه‌های احتمالی برای پخش از رسانه ملی به‌شمار می‌رود، بااین‌حال، تا بحال هیچ‌یک از این آثار، قبول رسمی برای پخش از صداوسیما دریافت نکرده‌اند. شایان ذکر است که برزو نیک‌نژاد در زمان حاضر با سریال «ازیادرفته» در شبکه نمایش خانگی وجود دارد و از نظر دیگر، بهرنگ توفیقی نیز مجموعۀ «شغال» را جمعه‌ها روانه پلتفرم می‌کند.

ناگفته پیداست که بخشی از آشفتگی‌های محتوایی و فرمی حاضر در شبکه نمایش خانگی، ریشه در همان سیاست‌های دوگانه‌ای دارد که سال‌ها است گریبان این حوزه را گرفته است. اگر از ابتدا سازوکار این فضا حرفه‌ای‌تر و با نظمی روشن‌تر پیش می‌رفت، احتمالا امروز این چنین شکاف عمیقی بین تولیدات تلویزیونی و آثار پلتفرمی وجود نداشت، از همین‌رو، در این نقطه از ماجرا می‌توان جانب رسانه ملی را گرفت؛ چرا که با دقت به گستره‌ مخاطبانش، در روبه رو با این آثار، حق دارد با احتیاط و تأمل بیشتری قدم بردارد.

آخر باز یک داستان رسانه‌ای

اکنون بیشتر از هر زمان فرد دیگر اشکار شده است که تحقق وعده پخش سریال‌های خانگی از تلویزیون، تنها به خواست یک‌طرفه بسنده نمی‌کند، هم نیاز به بازنگری در استانداردهای رسانه ملی است و هم الزام دارد پلتفرم‌ها با آگاهی از چارچوب‌های پخش تلویزیونی، آثاری تشکیل کنند که امکان عبور از فیلترهای تلویزیونی را داشته باشند.

تا آن زمان، سریال‌هایی که برای وجود روی آنتن نقل خواهد شد، احتمالا تنها در تلوبیون یا خبرهای شبانه معارفه شوند؛ اما رسیدن به قاب تلویزیون، مسیری است که تا این مدت روشن و هموار نشده است.

انتهای مطلب/+