«صبحانه ایرانی»؛ روانشناسی سر صبح یا نسخه‌های دم‌دستی برای خانواده‌ها؟_خبرخوان

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، برنامه‌های صبحگاهی تلویزیون در ایران طبق معمولً با موسیقی‌های پرانرژی، گزارش‌های سبک زندگی و آیتم‌های سرگرم‌کننده شناخته خواهد شد. اما «صبحانه ایرانی» کوشیده فراتر از این قالب معمول حرکت کند.

سازندگان برنامه به‌خوبی دریافته‌اند که مخاطب امروز تنها به جستوجو لبخندهای مصنوعی و پیشنهاد‌های کلیشه‌ای نیست؛ او با مسائل واقعی و ملموس دچار است: مشکلات اقتصادی، فشارهای اجتماعی، دغدغه‌های پرورش فرزند، مشکلاتهای زناشویی و حتی تنهایی و ناکامی‌های فردی.

از همین‌رو، پرداختن به روانشناسی و سلامت روان، نه یک انتخاب تزئینی، بلکه ضرورتی برای این چنین برنامه‌ای بوده است. «صبحانه ایرانی» طی سه ساعت پخش روزانه (از شنبه تا پنجشنبه)، هر روز میزبان یک روانشناس یا کارشناس حوزه‌ای متفاوت است تا گوشه‌ای از این گستره پیچیده را باز کند.

این تقسیم‌بندی موضوعی مشخص می کند که برنامه‌سازان به جای رویکرد کلی‌گویی، تلاش کرده‌اند نیازهای متنوع مخاطب را دسته‌بندی کنند:

شنبه‌ها به کودکان تعلق یافته و دکتر سحر پهلوان‌نشان درمورد نقش بازی و روشهای روبه رو والدین با مشکلات رفتاری خردسالان سخن می‌گوید.

یکشنبه‌ها دکتر مجید اسماعیلی به تعامل های اجتماعی و ربط بین فرد و جامعه می‌پردازد؛ حوزه‌ای که در شرایط امروز جامعه اهمیت دوچندان دارد.

دوشنبه‌ها نوبت به دکتر مستوره‌سادات مدرسی است که بر سلامت روان فردی و روابط بین‌فردی پافشاری می‌کند.

سه‌شنبه‌ها با هادی زینلی، مسائل تربیتی نوجوانان محور او مباحثه قرار می‌گیرد؛ سنی حساس که تعداد بسیاری از خانواده‌ها از فقدان منبع های معتبر در آن گله های دارند.

چهارشنبه‌ها ایمان سرورپور به موضوعی می‌پردازد که کمتر در تلویزیون جدی گرفته شده: گسترش فردی و توان مقابله با ناکامی‌ها.

پنجشنبه‌ها سعید عزیزی مسائل زناشویی و روابط زوجین را نقل می‌کند؛ موضوعی که مدام در جامعه پرچالش اما کمتر با صدای بلند درمورد آن سخن حرف های می‌شود.

اگرچه وجود این طیف متنوع از کارشناسان، برنامه را از یکنواختی دور کرده و به نوعی «سبد روانشناسی خانوادگی» بدل ساخته است، اما هم چنان سوال مهمی باقی است: آیا تلویزیون توانسته این مباحث را از سطح پیشنهاد‌های ساده فراتر ببرد و به راهکارهای کاربردی و قابل‌اجرا نزدیک کند؟

برخی مخاطبان برنامه، در مطلب‌ها و سوال‌های زنده خود، نشان داده‌اند که تشنگی برای این چنین محتوایی جدی است. سوال‌های آن‌ها زیاد تر به دغدغه‌های روزمره‌ای برمی‌گردد که کمتر رسانه‌ای با این گستردگی به آن‌ها پرداخته است. همین تعامل بین مردم و کارشناسان، یکی از نقاط قوت «صبحانه ایرانی» محسوب می‌شود.

با این حال، نمی‌توان از نقدها گذشت. بخشی از جامعه رسانه‌ای معتقد است که پرداختن به روانشناسی در تلویزیون، اگر با نگاهی ساده‌سازی‌شده همراه شود، امکان پذیر از عمق قضیه بکاهد و به جای درمان ریشه‌ای، به نسخه‌های سریع و سطحی محدود شود. این همان مرزی است که «صبحانه ایرانی» باید بیشتر از پیش مواظب آن باشد: فاصله‌گیری از شعارزدگی و تبلیغات و حرکت به سوی او گفت‌وگوهای واقعی، ملموس و کاربردی.

در نهایت، چه موافق و چه منتقد باشیم، نمی‌توان تکذیب کرد که ورود جدّی یک برنامه صبحگاهی به عرصه روانشناسی، نشانه‌ای از تحول نگاه رسانه ملی به نیازهای جامعه است. احتمالا این قدم نخست باشد برای آنکه تلویزیون به جای «حال‌خوب‌سازی مختصر‌زمان»، در ساختن زیست سالم‌تر و آرام‌تر برای خانواده‌ها نقش جدی‌تری ایفا کند.

انتهای مطلب/