می سازیم اگر بگذارند؛ درد مشترک ابراهیم حاتمی کیا و مجید مجیدی_خبرخوان

علی باقری
6 Min Read

[ad_1]
به گزارش خبرخوان

خبرگزاری تسنیم– مجتبی برزگر: روز قبل، تصاویر و ویدیوهایی از دیدار رهبر معظم انقلاب با عوامل فیلم سینمایی «موسی کلیم‌الله» انتشار شد؛ دیداری که از یک سو حکایت از رضایت ایشان نسبت به این تاثییر داشت و از نظر دیگر، حامل یک مطلب روشن می بود: این مسیر باید ادامه یابد.

ابراهیم حاتمی‌کیا و سیدمحمود رضوی، کارگردان و تهیه‌کننده این پروژه بزرگ، در این دیدار مورد تحسین قرار گرفتند. رهبر انقلاب خطاب به آن‌ها انها گفتند: «فیلم موسی علیه‌السلام را دیدم؛ عالی می بود. ان‌شاءالله دنباله‌اش را هم همین‌طور بتوانید بیاورید. زیاد برجسته می بود، الحمدلله. من هم لذت بردم از دیدن فیلم و هم خوشحال شدم از این که این چنین اثری تشکیل شده است.»

این سخنان نه تنها نشان‌دهنده‌ دقت اختصاصی مقام معظم رهبری به آثار فاخر دینی و تاریخی است، بلکه قبول مستقیمی بر کیفیت و اهمیت پروژه «موسی کلیم‌الله» محسوب می‌شود؛ همان پروژه‌ای که ابراهیم حاتمی‌کیا در زمان جشنواره فیلم فجر در روبه رو دوربین خبرگزاری تسنیم او گفت: «نمی‌دانم ایشان این کار را دیده‌اند یا نه، اما زیاد دوست دارم که آن را ببینند. نظر ایشان برای ما دلگرم‌کننده و نقشه راه است.»

رهبر انقلاب، سال‌ها است که نه تنها حمایتکننده معنوی این قبیل آثارند، بلکه حضوری فعال و پیگیر در فرایند تشکیل تعداد بسیاری از آن‌ها داشته‌اند. نمونه بارز این اهتمام را می‌توان در فیلمنامه سریال ماندگار «امام علی(ع)» دید؛ جایی که ایشان نه فقط فیلمنامه را مطالعه کردند، بلکه حاشیه‌نویسی‌هایی دقیق هم داشتند. محمد بیک‌زاده، تهیه‌کننده سریال، نقل می‌کند: «ایشان زیر یکی از دیالوگ‌ها نوشته بودند: “چه خنک!” و واقعاً هم درست حرف های بودند؛ ما همان دیالوگ را حذف کردیم.»

همین دقت نظر در آثار فرد دیگر چون «یوسف پیامبر»، «مریم مقدس»، و «مختارنامه» نیز دیده شد؛ آثاری که همه انها با پشتیبانی‌های معنوی و گاه مستقیم رهبر انقلاب، توانستند راه تشکیل را طی کنند. داوود میرباقری نیز درمورد سریال «مختارنامه» تصریح کرده می بود که در دوره‌ای که علاقه‌مند به تشکیل سریال «سلمان فارسی» بودم، رهبری بر ساخت «مختارنامه» پافشاری داشتند.

اما در بین همه این روایت‌ها، یک سوال اساسی بی‌جواب مانده است: چرا پروژه‌هایی نظیر «محمد رسول‌الله» ساخته مجید مجیدی، نیمه‌همه ماند؟

حاتمی‌کیا در او گفت‌وگویی که به‌تازگی با پایگاه خبر‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری انجام داده، به صراحت از موانعی سخن حرف های که ساخت این آثار را دشوار می‌کند. موانعی نه فقط از سوی نهادها و سیاست‌گذاران، بلکه گاه از سوی خود اهالی سینما و هنرمندان. او از «ظنّ و گمان‌های ناعادلانه» و «قضاوت‌های نابه‌جا» می‌گوید؛ سخن‌هایی که تنها از زبان فیلم‌سازی با کارنامه‌ای همچون «حاتمی‌کیا» می‌تواند آن‌قدر صریح و تلخ باشد.

همین نکات ما را به یاد سرنوشت غم‌انگیز فیلم فاخر «محمد رسول‌الله» می‌اندازد؛ پروژه‌ای که قرار می بود چندگانه باشد، اما به دلایلی مبهم و کم‌پشتیبانی، متوقف شد. در شرایطی که غرب با اندوخته‌گذاری‌های هنگفت در قالب آثار تاریخی و دینی، روایت‌های خود را از تاریخ انبیا و ادیان گوناگون شکل می‌دهد، سینمای ایران دچار بروکراسی، سوءتفاهم‌ها و تنگ‌نظری‌ها باقی می‌ماند.

حاتمی‌کیا در همین او مباحثه، به پروژه‌ای دیگر نیز اشاره می‌کند: فیلمی درمورد حاج قاسم سلیمانی. او با گله های از سختی‌هایی که برای تشکیل آن متحمل شده، از عدم پشتیبانی‌هایی می‌گوید که کار را برای حتی کارگردانان شناخته‌شده هم سخت کرده است. حال فکر کنید جوانانی که علاقه‌مند به ورود به این مسیرند، با چه سختی‌هایی روبه رو خواهد شد!

جهان به جستوجو قصه‌های ماست، ما سردرگم بین خودمان

در صحنه جهانی، کمپانی‌های بزرگ سینمایی چون نتفلیکس، آمازون و حتی کمپانی‌های وابسته به لابی‌های صهیونیستی، سال‌ها است که به بازتعریف روایت‌های تاریخی و دینی مشغول‌اند. فیلم‌هایی چون نوح (۲۰۱۴)، اکسدوس (۲۰۱۴)، مسیح در نتفلیکس و مجموعه‌های پرمخاطب دیگر، همه انها گویای آن است که تاریخ انبیا، دیگر فقط سوژه‌ای مذهبی نیست، بلکه ابزاری فرهنگی برای سیاست‌گذاری‌های رسانه‌ای و ذهنی است.

در این چنین شرایطی، جای خالی حمایتقاطع و همه‌جانبه از تولیدات بومی درمورد پیامبران و شخصیت‌های بزرگ دینی، زیاد تر از هر زمان فرد دیگر حس می‌شود. جمهوری اسلامی ایران که داعیه‌دار پرچم‌داری تمدن نوین اسلامی است، نمی‌تواند نسبت به این کم‌کاری فرهنگی بی اعتنا بماند.

دوربین را از تاریکی نجات دهیم

حاتمی‌کیا، میرباقری، مجیدی و دیگر هنرمندان متعهد، نشان داده‌اند که ظرفیت و توان تشکیل آثاری فاخر، هنرمندانه و جهانی را دارند. اما بدون برداشتن مانع ها ساختاری، پشتیبانی‌های مؤثر و از بین بردن بی‌اعتمادی‌های داخلی، این مسیر هم چنان ناهموار باقی خواهد ماند.

و سوال پایانی این است: آیا زمان آن نرسیده که به‌جای سخن، سیاست‌گذاری واقعی برای حمایتاز روایت‌های تاریخی-دینی انجام دهیم؟

انتهای مطلب/

دسته بندی مطالب
اخبار کسب وکار

اخبار تکنولوژی

اخبار اقتصادی

اخبار فرهنگ وهنر

اخبار تکنولوژی

اخبار سلامتی

[ad_2]

منبع

Share This Article