درگیری تلخی بین دو شخصیت برجسته اوکراینی بر سر مرگ یک دختر هفت‌ساله به وقوع پیوست و مستند جدیدی این ماجرا را آشکار کرد. ویتالی کلیچکو، قهرمان اسبق بوکس سنگین‌وزن و شهردار کی‌یف، ولودیمیر زلنسکی رئیس‌جمهور اوکراین را به اقتدارگرایی متهم کرد و این مسأله نشان‌دهنده وجود اختلافات داخلی در این کشور است.
در طرف مقابل، زلنسکی که به دلیل مقابله با تهاجم روسیه در فوریه ۲۰۲۲ تحسین شده، کلیچکو را برای مرگ یک کودک به علت بسته بودن یک پناهگاه بمباران در پایتخت کی‌یف مقصر دانست. این درگیری سیاسی ریشه در پیشینه طولانی دو نفر دارد.
پیشینه مشکلات دو رهبر اوکراینی
این دشمنی به زمانی باز می‌گردد که زلنسکی، کمدینی بود که با کلیچکو، بوکسوری که وارد عرصه سیاست شده بود، شوخی می‌کرد. ویتالی که اکنون ۵۳ ساله است، به‌وضوح قصد دارد روزی رئیس‌جمهور شود. وقتی از او در مورد رابطه‌اش با زلنسکی پرسیده شد، پاسخ داد هیچ ارتباطی با یکدیگر نداریم، اصلا او را از نزدیک ندیده‌ام.
مستند کلیچکو زیاد‌تر از یک مبارزه از شبکه اسکای که توسط کوین مک‌دونالد کارگردان برنده اسکار ساخته شده، نشان می‌دهد ویتالی در طول زندگی پر فراز و نشیبش با چالش‌های بزرگی روبرو بوده است. این مستند به مرگ غم‌انگیز پدر ویتالی پس از مشارکت در پاک‌سازی چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ و رد شدن او در تست دوپینگ پیش از المپیک ۱۹۹۶ می‌پردازد. همچنین آشکار می‌کند که ازدواج ویتالی با ناتالیا یگوروا، مدل سابق، پیش از تهاجم روسیه به اوکراین به پایان رسیده بود. ویتالی ادعا کرده که اگر شهردار نبود، برای جنگ به خط مقدم می‌رفت.
مرگ پدر ویتالی پس از حادثه چرنوبیل
ویتالی در قرقیزستان و از پدری روس و مادری اوکراینی به دنیا آمد. او و برادر کوچک‌ترش، ولادیمیر که اکنون ۴۸ ساله است، به دنبال مأموریت‌های پدرشان از یک پایگاه نظامی به پایگاه دیگر جابجا می‌شدند، در حالی که مادرشان معلمی بود. آن‌ها زندگی سختی داشتند و باید همیشه از دستورات پدر اطاعت می‌کردند. ویتالی می‌گوید پدرم بسیار سخت‌گیر بود، اما من از او چیز‌های مهمی همانند انضباط را یاد گرفتم که بسیار باارزش است.
وقتی ویتالی هشت ساله بود، خانواده به کی‌یف نقل مکان کرد و در سال ۱۹۸۶ به نزدیکی نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل رفتند. آن‌ها نمی‌دانستند که قرار است شاهد یکی از بزرگ‌ترین فجایع تاریخ باشند. یکی از راکتور‌ها در آوریل همان سال منفجر شد و تشعشعات مرگبار را در سراسر اروپا پخش کرد. پدر برای مدتی ناپدید شد و وقتی برگشت، به فرزندانش گفت حادثه بزرگی رخ داده و دستور داد از خانه بیرون ن‌روند. پدرم بهار، تابستان و پاییز را در چرنوبیل گذراند و تقریبا همکارانش همه فوت کردند.
پدر ویتالی زنده ماند، اما کار در نزدیکی نیروگاه باعث شد به سرطان خون مبتلا شود و در سال ۲۰۱۱ درگذشت. نحوه برخورد مقامات با پدر تأثیر زیادی بر دیدگاه‌های سیاسی ویتالی گذاشت. او می‌گوید پدرم به سرطان خون مبتلا شد و گفتند برای چرنوبیل است. مطابق قانون، مادرم باید برای مراسم خاکسپاری پول دریافت می‌کرد، اما مقامات رشوه می‌خواستند.
زندگی ورزشی ویتالی و ماجرای تست دوپینگ
با وجود اینکه در زمان شوروی هنر‌های رزمی ممنوع بودند، ویتالی آغاز به یادگیری کیک‌بوکسینگ کرد. پس از لغو این ممنوعیت، او در رینگ به پیروزی‌های زیادی دست یافت. سقوط کمونیسم در سال ۱۹۹۱ فرصت‌های جدیدی فراهم کرد، اما ویتالی می‌گوید برخی از این فرصت‌ها را رد کرده است. او ادعا می‌کند که مجرمان به او پیشن‌هاد دادند برایشان کار کند، اما او نپذیرفت و سال‌ها تهمت‌هایی مبنی بر کار برای گانگس‌تری به نام ویکتور ریبالکو را رد کرده است.
ویتالی به بوکس روی آورد و به نظر می‌رسید در اولین المپیک اوکراین پس از استقلال از شوروی شرکت کند، اما به او تهمت دوپینگ زده شد و او این تهمت را رد کرد. به همین دلیل از مسابقات بوکس آماتور به مدت دو سال محروم شد. برادرش ولادیمیر جای او را در تیم ملی گرفت و در سن بیست سالگی موفق به کسب مدال طلا شد که به گفته خودش، لحظه‌ای بود که زندگی‌اش را متحول کرد. هر دو برادر قهرمان بوکس سنگین‌وزن حرفه‌ای شدند، اما همیشه از مبارزه با یکدیگر خودداری کردند.
ماجرای ازدواج و طلاق پنهانی
ویتالی به عنوان یکی از مشهور‌ترین مردان اوکراینی، زمان زیادی در ردیف اول نمایش‌های مد می‌گذراند و با ناتالیا یگوروا آشنا شد. ناتالیا می‌گوید که فهمید نگاه ویتالی سخت است، اما فرا‌تر از ظاهر خشنش، قلبی مهربان دارد. آن‌ها در سال ۱۹۹۶ ازدواج کردند و سه فرزند دارند. همه فکر می‌کردند رابطه آن‌ها تا امروز ادامه دارد، اما در واقع سال‌ها بود که با هم زندگی نمی‌کردند.
حقیقت این ماجرا در آگوست ۲۰۲۲، وقتی ناتالیا به همراه فرزندانش به آلمان نقل مکان کرد، آشکار شد. ناتالیا می‌گوید یک هفته همه گریه می‌کردم، چون نمی‌دانستم با چه کسی تماس بگیرم. در نهایت با همسر سابقم تماس گرفتم. همه فکر می‌کردند ما تا این مدت با هم هستیم.
دشمنان سیاسی و چالش‌های جنگ
ویتالی پس از سال‌ها زندگی در آلمان و مبارزه در آمریکا، به این نتیجه رسید که اوکراین باید یک دموکراسی حامی غرب باشد. او در می‌دان مایدان کی‌یف سخنرانی کرد و در نوامبر ۲۰۱۳، موج اعتراضات گسترده یورومیدان در واکنش به تصمیم ویکتور یانوکوویچ رئیس‌جمهور پیشین مبنی بر عدم امضای توافقنامه با اتحادیه اروپا آغاز شد. یانوکوویچ در نهایت به روسیه فرار کرد و پوتین قسمت‌هایی از شرق اوکراین را اشغال کرد. چند ماه بعد، ویتالی با شعار حمایت از اتحادیه اروپا و مبارزه با فساد به شهرداری کی‌یف انتخاب شد.
اما او همیشه هدف شوخی‌های زیادی بود، به‌ویژه از سوی زلنسکی که در آن زمان ستاره تلویزیون بود و برای صراحت شناخته می‌شد. در مستند اخیر، صحنه‌ای وجود دارد که ویتالی یک روزنامه‌نگار را احمق خطاب می‌کند. هر دو در فوریه ۲۰۲۲، وقتی پوتین تانک‌ها و موشک‌ها را به کی‌یف فرستاد، در این شهر ماندند. ویتالی می‌گوید مبارزه اولین اصل زندگی است؛ برای زندگی و عقاید باید بجنگی.
این دو به خاطر مقاومت در برابر روسیه تحسین شدند، اما به‌زودی در این اتحاد سیاسی ناپای‌دار اختلافاتی پدیدار شد. در نوامبر ۲۰۲۲، زلنسکی اعلام کرد که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات، قطع برق در کی‌یف است و شهردار باید بیش‌تر تلاش کند. برخی شهروندان علیه ویتالی اعتراض کردند و معتقد بودند باید بودجه را به جای ساخت پارک‌های جدید، به خط مقدم اختصاص دهد. ویتالی باور دارد که دولت مرکزی از طریق حکومت نظامی، اختیارات بیش از حد را به دست آورده است و حتی هشدار داد که امکان دارد اوکراین به روسیه دوم تبدیل شود.
اما منتقدان می‌گویند در زمان جنگ، برقراری حکومت نظامی طبیعی است و دولت باید منابع را برای شکست نیرو‌های مهاجم روسیه متمرکز کند. سخت‌ترین انتقاد به ویتالی از سوی زلنسکی وقتی بیان شد که یک دختر هفت‌ساله و مادرش در حمله موشکی روسیه به کی‌یف در سال گذشته، به دلیل بسته بودن در پناهگاه جان باختند. رئیس‌جمهور اوکراین گفت ما در داخل سرزمین هم دشمنانی داریم، اما از ویتالی نامی نبرد. زلنسکی ادعا کرد که مسئولیت اداره پناهگاه‌ها با شهردار است، اما در نهایت آشکار شد که در شرایط حکومت نظامی، این مسئولیت بر عهده رئیس‌جمهور بوده است.
