ونرا ۷ نخستین داده‌ها را از سطح زهره به زمین انتقال داد

ونرا نام مجموعه کاوشگر‌های فضایی بود که اتحاد جماهیر شوروی در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ برای گردآوری اطلاعات مربوط به سیاره زهره به فضا پرتاب کرد. در مجموع ۱۶ کاوشگر به‌سوی این سیاره فرستاده شدند که دو مورد اول حتی نتوانستند از سطح زمین خارج شوند.

ونرا ۷ نخستین کاوشگر از این سری بود که برای فرود نرم طراحی شده بود. پیش از آن ونرا ۴ نیز موفق شده بود نخستین تصاویر و اطلاعات را به دانشمندان روسی برسانند.

با توجه به شرایط سخت و سطح بسیار ناهموار زهره، تمام این سطح‌نشین‌ها تنها برای چند دقیقه یا حداکثر چند ساعت دوام می‌آوردند. تجهیزات در هر مأموریت متفاوت بود، اما همه شامل دوربین‌ها و ابزار‌های تجزیه‌وتحلیل جو و خاک می‌شدند.

برنامه ونرا چند دستاورد بزرگ در حوزه کاوش فضایی ثبت کرد و در واقع از اولین دستگاه‌های ساخت بشر بود که وارد اتمسفر سیاره‌ای دیگر شد.

ونرا ۷ نیز بخشی از سری کاوشگر‌های ونرا با مقصد کاوش زهره بود. وقتی این فضاپیما در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰ بر سطح زهره فرود آمد، نخستین داده‌ها را از آنجا به زمین ارسال کرد.

کاوشگر به‌گونه‌ای طراحی شده بود که بتواند فشار تا ۱۸ مگاپاسکال و دما تا ۵۸۰ درجه سانتی‌گراد را تحمل کند. اما دما و فشار واقعی در زهره بیش‌تر از پیش‌بینی‌ها بود. عدم قطعیت در مورد شرایط سطح باعث شد طراحان حاشیه امنی بزرگی در نظر بگیرند.

در فرودگر سنسور‌های دما و فشار، ارتفاع‌سنج و یک شتاب‌سنج برای اندازه‌گیری چگالی اتمسفر وجود داشت. در طول پرواز به سمت زهره، دو مانور اصلاح مسیر با استفاده از موتور بدنه انجام شد.