چرا خاطرات دوران نوزادی در بزرگسالی قابل بازیابی نیستند

چرا خاطرات دوران نوزادی در بزرگسالی قابل بازیابی نیستند؟, تحقیقات جدید علمی نشان میدهد که عدم یادآوری خاطرات سالهای اول زندگی ناشی از عدم ثبت حافظه نیست، بلکه ناشی از ناتوانی مغز بزرگسال در دسترسی به آنهاست. این مطالعه که در مجله معتبر ساینس منتشر شده، مکانیزمهای عصبی فراموشی نوزادی را مورد بررسی قرار داده است.

روششناسی مطالعه بر روی نوزادان دانشگاه ییل با همکاری ۲۶ نوزاد در بازه سنی ۴.۲ تا ۲۴.۹ ماه، این آزمایش را انجام داد. شرکتکنندگان به دو گروه زیر و بالای ۱۲ ماهه تقسیم شدند.

دکتر نیک ترک-براون، رهبر تیم تحقیق، توضیح داد که به دلیل عمق هیپوکامپ و ناپایداری حرکتی نوزادان، روشی نوین برای اسکن مغز در حالت بیداری توسعه یافت تا دادههای دقیقتری حاصل شود. ارزیابی حافظه از طریق حرکات چشمی پس از نمایش تصاویر، نوزادان همزمان یک تصویر دیدهشده و یک تصویر جدید را مشاهده کردند. محققان با رصد حرکات چشمی، میزان تمایل نوزاد به تصویر شناختهشده را سنجیدند.

نگاه طولانیتر به تصویر آشنای نشاندهنده فعال بودن حافظه شناختی بود. بالای ۱۲ ماه، هیپوکامپ در زمان کدگذاری خاطره فعالتر عمل میکند.

علاوه بر این، تنها در این گروه سنی، قشر اوربیتوفرونتال — ناحیهای مرتبط با تصمیمگیری و کنترل شناختی — فعالیت قابلملاحظهای نشان داد. دکتر لیلا داواچی از دانشگاه کلمبیا این یافتن را شگفتانگیز توصیف کرد، چرا که هیپوکامپ نوزادان حتی برای محرکهای بیاهمیت هم حافظه میسازد، برخلاف بزرگسالان که انتخابگر هستند. چرا این خاطرات در بزرگسالی غیرقابلدسترسی میشوند؟

تحقیقکنندگان معتقدند رشد سریع مغز، زبان، حرکات و هیپوکامپ در سال اول زندگی، اگرچه کدگذاری را تقویت میکند، اما سیستم بازیابی را دچار ناهمگامی میکند.

در نتیجه، خاطرات وجود دارند اما آدرسیابی مغز برای یافتنشان از بین رفته است.